619. Bölüm Baba

Gökdoğan’ı büyük, boş bir salona götürdüler. İçeri girdiğinde kapıyı arkasından kapattılar. Orada bir kapı olduğuna dair hiç iz yoktu.

İçeride tekil, kusursuz bir delik vardı. Duvarlar pürüzsüzdü ve zeminde hiç leke yoktu; oda aydınlık olmasına rağmen ortada bir ışık kaynağı görülmüyordu. Burası ‘Baba’ dedikleri şeyin salonu olsa gerekti. Gökdoğan zamanında türlü türlü insanla uğraşmış bir adamdı, ama ilk defa böyle garip bir zekayla karşı karşıyaydı. Meraklı olduğu kadar kafası da karışıktı.

“Geldim,” dedi Gökdoğan, salonun ortasına yürürken. “Niye konuşmuyorsun?”