278. Bölüm Yine Yolkesenler

Çölden bir duman dalgası yükselerek batmakta olan güneşe kadar uzanıyordu. Batan güneşin kızıl ışıkları uzak ufukla öpüşürek onu belli belirsiz bir kırmızıya boyuyordu. Sonu görünmeyen çöl çoraklık dolu bir hisse gebeydi. Gün batımı çorak arazilerde vahşi olduğu kadar görkemliydi ve ciddiyetle esen rüzgarın çıkardığı ıslıklar, ona eşlik eden tek dostuydu. Bu çorak, savaş sonrası dünyadaki yaşamın ve ölümün mükemmel bir temsiliydi.

Yalnız sessizliği bir motor sesi böldü.