1429. Bölüm Belkemiği

“Az çok çözdün gibi.” Pauld gülümsedi. Küçük çocuğun yüzüne yakışan bir gülümsemeydi ama yakından bakınca insanın tüylerini ürpertiyordu. O büyük gözlerde duygudan eser yoktu. Işıktan yoksunlardı ve yüzündeki gülümsemeye hiç uymuyorlardı. Bir cesedin gerçek duygulara sahip olması imkansızdı. O gülümseme boştu.

Agnus eskiden ölünün Luna’nın ikinci gelişi olduğuna inanıyordu. Şimdi Pauld’un boş gülümsemesini görünce başını salladı. “Uyum sağladım.”