447. Bölüm Konuşma - 1

Hafif adımlarımız taştan tünel duvarları boyunca fısıltı misali yankılandı. Enstitüden bir titreşim yükseliyordu ve hava toz, taş ile nem kokuyordu. Yürürken parmaklarımı zımpara gibi olan taştan duvarlara sürttüm.

“Bazen gökyüzünü özlüyorum, ya sen?” diye sordum Ellie’ye.

“Tabii ki,” dedi iç çekerek. “Yerin altında geçen zamanı bile takip edemiyor insan. Yine de burası o köyden daha iyi. En azından yiyecek daha fazla mantarımız ve mağara faremiz var.”