281. Bölüm İsmin

Gözlerimi zorlanarak açtığımda turuncu bir ışıkla aydınlanan kubbeli tavana bakıyordum. Bedenim neden bilincimi kaybettiğimi hatırlayana kadar algılayabildiğim her şey bu kadardı. Sanki ıslak bir havlu gibi sıkılmışım da şimdi kendimi yavaşça açmaya çalışıyormuş gibi hissediyordum. Hissettiğim acıyla ciğerimdeki hava boşaldı.

Oda sallanmaya başladı ve içeride başkalarının da olduğunu anlamam birkaç dakikamı aldı. Konuşuyorlardı ama sözleri çok uzaktan geliyordu.

“- yapabileceğimiz bir şey?”

“Prenses iyi olacak. Sadece biraz zamana ihtiyacı var.”